{FooterSocialImage}
Like us on Facebook
Λογότυπο εταιρείας Euroglass και πιστοποιητικού
Σελίδα 1 από 15       Επόμενο > Εγγραφές ανά σελίδα:
Μπαχαρικά: γιατί να τα διατηρήσετε σε γυάλινες συσκευασίες

Τα μπαχαρικά, τα μυρωδικά και τα βότανα είναι τα συστατικά που προσθέτουν χαρακτήρα και ιδιαίτερη γεύση στις συνταγές μας. Λίγη πάπρικα, ένα φύλλο δάφνης ή ένα κλωνάρι δενδρολίβανο θα δώσουν ξεχωριστή νοστιμιά σε παραδοσιακά ή μοντέρνα πιάτα, αρκεί να γνωρίζουμε πώς να τα διατηρούμε σωστά, ώστε να μην χάνουν τις φυσικές ιδιότητες και το άρωμά τους. Για παράδειγμα, ένα ντουλάπι με υγρασία, η έκθεση στο φως ή στις υψηλές θερμοκρασίες και φυσικά μία ακατάλληλη συσκευασία είναι κάποιοι παράγοντες που μπορούν να αλλοιώσουν την ποιότητα των μπαχαρικών

Η σωστή επιλογή στο ράφι

Όλα ξεκινούν από το ράφι του σουπερμάρκετ ή του αγαπημένου μας παντοπωλείου. Εάν ένα μπαχαρικό πωλείται ολόκληρο, , προτιμήστε να το αγοράσετε ολόκληρο. Θυμηθείτε πως όσο πιο τριμμένο ή λεπτοκομμένο είναι ένα μπαχαρικό, τόσο γρηγορότερα χάνει τα αιθέρια έλαια και άρα το ξεχωριστό του άρωμα. Καλό θα ήταν λοιπόν να αντικαθιστάτε τα τριμμένα μπαχαρικά κάθε χρόνο και τα ολόκληρα κάθε 2 ή 3 χρόνια. Επίσης, αποφύγετε να τα αγοράσετε σε μεγάλες ποσότητες, γιατί έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες να χάσουν το άρωμά τους ή να χαλάσουν.

Γιατί να προτιμήσετε τα γυάλινα βάζα;

Ένα καλά σφραγισμένο γυάλινο βάζο σίγουρα δεν θα επιτρέψει στην υγρασία να εισχωρήσει στο εσωτερικό του. Τοποθετήστε τα σε στεγνό και δροσερό μέρος, μακριά από τον ήλιο και το τεχνητό φως. Όπως είναι λογικό, το ντουλάπι που βρίσκεται πάνω από τις εστίες της κουζίνας δε φαντάζει ιδανικό σημείο, αφού δέχεται θερμότητα και υδρατμούς όταν μαγειρεύουμε.

Η σωστή χρήση

Ίσως δεν το έχετε σκεφτεί αλλά ακόμα και ο τρόπος που χρησιμοποιείτε τα μπαχαρικά μπορεί να επηρεάσει τη διάρκεια της «ζωής» τους. Παραδείγματος χάρη, εάν χρησιμοποιείτε κουταλάκι για να παίρνετε κάθε φορά την επιθυμητή ποσότητα μπαχαρικών από το γυάλινο βαζάκι, φροντίστε το κουταλάκι να είναι καθαρό και στεγνό. Μη χρησιμοποιείτε το ίδιο κουταλάκι για διαφορετικά μπαχαρικά και μην προσθέτετε ένα καινούριο μπαχαρικό σε δοχείο που περιέχει υπολείμματα από κάποιο παλιό. Επιπλέον, αποφύγετε να ανοίγετε τα γυάλινα βαζάκια των μπαχαρικών πάνω από φαγητά που βράζουν, γιατί η υγρασία μπορεί να εισχωρήσει μέσα τους και να τα αλλοιώσει.

Συμβουλές ανά μπαχαρικό

Κάθε μπαχαρικό ή μυρωδικό αντιδρά διαφορετικά στα εξωτερικά ερεθίσματα (θερμότητα, φως, υγρασία) και απαιτεί διαφορετικές συνθήκες διατήρησης. Για παράδειγμα, τα κοκκινωπά και καφετί μπαχαρικά (πάπρικα, τσίλι, κανέλα, πιπέρι Καγιέν, κύμινο, κουρκουμάς) διατηρούνται καλύτερα στο ψυγείο. Οι χαμηλές θερμοκρασίες βοηθούν ώστε να μην εξατμίζονται οι ουσίες που τους δίνουν το χαρακτηριστικό τους άρωμα. Κρατήστε τη ρίγανη, τον δυόσμο και το μαύρο πιπέρι σε γυάλινα βαζάκια μακριά από φως και την υγρασία. Ο μαϊντανός, το σέλινο, ο άνηθος, ο κόλιανδρος και ο βασιλικός είναι προτιμότερο να πλένονται, να ψιλοκόβονται και να μπαίνουν στεγνά στην κατάψυξη. Από την άλλη πλευρά, το θυμάρι, η δάφνη και το δενδρολίβανο διατηρούνται καλύτερα σε γυάλινα μπουκάλια ή βάζα με λάδι.

Καλό Πάσχα!


Η αποθήκη και τα γραφεία μας θα παραμείνουν κλειστά από 16  έως και 20 Απριλίου.

Η ομάδα της Euroglass S.A. σας εύχεται Καλό Πάσχα!

Σπιτικό λιμοντσέλο σε γυάλινο μπουκάλι

“Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάξε λεμονάδα”  ή μήπως το πιο αρωματικό σπιτικό λιμοντσέλο; Το διάσημο ιταλικό λικέρ, έχει την καταγωγή του από την περιοχή της Καμπανίας - Αμάλφι, Κάπρι, Σορέντο - που είναι γνωστή για τα αρωματικά λεμόνια της, ενώ είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές απεριτίφ για τους Ιταλούς μετά το Campari.
To λιμοντσέλο αποτελεί ένα εξαιρετικό χωνευτικό ποτό που σερβίρεται στο τέλος του γεύματος, αφήνοντας υπέροχη, δροσερή γεύση. Μη διστάσετε, ωστόσο,  να το προσθέσετε σε συνταγές για γλυκά ή να φτιάξετε μοναδικά καλοκαιρινά κοκτέιλ.
 
Τι θα χρειαστείτε:
 
10 λεμόνια (ακερωτα ή βιολογικά )

1 λίτρο αλκοόλ της αρεσκείας σας (βότκα, τσίπουρο, τζιν, λευκό ρούμι)

500 gr ζάχαρη

500 ml νερό

2 αποστειρωμένα γυάλινα μπουκάλια


Εκτέλεση:
Πλένουμε τα λεμόνια και αφαιρούμε την εξωτερική κίτρινη φλούδα. Βάζουμε τη φλούδα σε αποστειρωμένο γυάλινο βάζο, προσθέτουμε το αλκοόλ και σφραγίζουμε καλά. Αφήνουμε από 3 έως 10 ημέρες.
Σε μία μεγάλη κατσαρόλα ρίχνουμε τη ζάχαρη και το νερό και ανακατεύουμε. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει ο βρασμός, βράζουμε σε μέτρια φωτιά για 3-5 λεπτά ακόμη και το αφήνουμε να κρυώσει. Σουρώνουμε το αλκοόλ σε ένα τουλπάνι και αφαιρούμε τις φλούδες. Προσθέτουμε το σιρόπι και ανακατεύουμε καλά.
Μοιράζουμε το λιμοντσέλο μας σε 2 αποστειρωμένα γυάλινα μπουκάλια και το αφήνουμε να ωριμάσει για 10 ημέρες.  Σερβίρουμε πάντα παγωμένο.

Tip: Όσες περισσότερες ημέρες μείνουν σφραγισμένα το αλκοόλ με τις λεμονόφλουδες (ιδανικά 10 ημέρες) μέσα στο γυάλινο βάζο , τόσο πιο γευστικό θα γίνει το σπιτικό λικέρ. Καλή επιτυχία!

Η ιστορία της εμφιαλωμένης μπύρας

Είτε καλοκαίρι σε κάποια παραλία, είτε χειμώνα στο αγαπημένο σας στέκι, ακόμα και στο σπίτι με φίλους, πίτσα και – ίσως – ποδόσφαιρο, η μπύρα συνοδεύει τις αγαπημένες στιγμές της παρέας και φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Βέβαια, αναρωτηθήκατε πώς ξεκίνησε η εμφιάλωση της μπύρας, ώστε να φτάσει στο γυάλινο μπουκάλι και να την απολαμβάνουμε σήμερα, πάντοτε με υπευθυνότητα;

Η πιο δημοφιλής ιστορία λέει πως η εμφιαλωμένη μπύρα ανακαλύφθηκε στο Hertfordshire πριν από 450 χρόνια χάρη σε έναν εφημέριο της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ονόματι Alexander Nowell. Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, ο Nowell συνήθιζε να πηγαίνει για ψάρεμα κοντά στον ποταμό Ash, 20 χιλιόμετρα βόρεια του Λονδίνου. Συνήθως έπαιρνε μαζί του ένα μπουκάλι με σπιτική μπύρα τύπου Ale. Όμως, μία μέρα ξέχασε το μπουκάλι στην ακροποταμιά και γύρισε στο σπίτι χωρίς αυτό. 

Λίγες ημέρες αργότερα, επέστρεψε στο ίδιο σημείο για να ψαρέψει και βρήκε το μπουκάλι του ακόμα γεμάτο. Όταν προσπάθησε να βγάλει το πώμα που είχε βάλει ο ίδιος επάνω, αυτό έκανε έναν ήχο παρόμοιο με πυροβολισμό. Τι είχε συμβεί; Η μπύρα είχε υποστεί μία δευτερεύουσα ζύμωση μέσα στο μπουκάλι και ανέπτυξε πίεση από το διοξείδιο του άνθρακα. Αυτή φημολογείται πως ήταν η ανακάλυψη της εμφιαλωμένης μπύρας. Την ιστορία διηγήθηκε ο Thomas Fuller στο βιβλίο του με τίτλο History of the Worthies of Britain, που εκδόθηκε εκατό χρόνια μετά. Άλλωστε, η νομοτέλεια της φύσης ήταν συχνά «μητέρα» πολλών εφευρέσεων. 

Αν και η ιστορία του Fuller έχει ενδιαφέρον, είναι μάλλον απίθανο ο Alexander Nowell να ήταν ο εφευρέτης της εμφιαλωμένης μπύρας. Στην πραγματικότητα, οι ζυθοποιοί της εποχής φαίνεται πως πειραματίζονταν με την αποθήκευση της μπύρας σε γυάλινα μπουκάλια ήδη από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα. Βέβαια, δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία για εμπορική εμφιάλωση μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα. 

Παρά την επιβολή του φόρου στο γυαλί το 1645, η εμφιαλωμένη μπύρα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής και χρησιμοποιήθηκε πολύ στις εξαγωγές. Στη συνέχεια και για περίπου 150 χρόνια, κατέληξε ως είδος πολυτελείας λόγω της ακριβής τιμής της γυάλινης φιάλης και της χειρωνακτικής διαδικασίας που απαιτούσε η εμφιάλωση. Φυσικά, δεν έβλεπαν όλοι αυτή τη νέα «τάση» με καλό μάτι. Το 1691, ο Thomas Tryon, συγγραφέας ενός από τα πρώτα βιβλία περί ζυθοποιίας με τίτλο A New Art of Brewing Beer, εξέφρασε τις αμφιβολίες του, συγκρίνοντας την ποιότητα της μπύρας ανάμεσα στο γυάλινο μπουκάλι και στο βαρέλι της ζύμωσης. 

Μέχρι να καταλήξουμε στη σύγχρονη μορφή της γυάλινης φιάλης, μεσολάβησαν πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις. Τα πρώτα μπουκάλια ήταν φτιαγμένα από πέτρα, άργιλο, ξύλο, μπρούτζο και μέταλλο, υλικά που είχαν διαφορετικές δυσκολίες κατά την εμφιάλωση. Επίσης, ένα σημαντικό πρόβλημα για τους ζυθοποιούς και τους καταναλωτές ήταν ο φελλός, που σφράγιζε τα μπουκάλια πριν ανακαλυφθούν τα καπάκια. Αφενός οι ζυθοποιοί χρειάζονταν περισσότερο προσωπικό για να σφραγίζει τις εμφιαλωμένες μπύρες, αφετέρου οι καταναλωτές έπρεπε να διαθέτουν τιρμπουσόν όπου και όποτε ήθελαν να τις απολαύσουν. To 1879, o Henry Barrett έδωσε μία προσωρινή λύση στο πρόβλημα, όταν ανακάλυψε τα βιδωτά καπάκια, ενώ το 1892 ο Αμερικανός William Painter εφηύρε τα σημερινά μεταλλικά καπάκια. 

Τέλος, σημείο-σταθμός στην εμφιάλωση της μπύρας αποτέλεσε και η ανακάλυψη της παστερίωσης μετά το 1870 από τον Γάλλο επιστήμονα Louis Pasteur. Η μπύρα ζεσταινόταν σε γυάλινα μπουκάλια στους 60 βαθμούς για μισή ώρα, καταστρέφοντας τους βλαβερούς μικροοργανισμούς και δίνοντας μεγαλύτερη διάρκεια ζωής στο προϊόν. Η ανακάλυψη της παστερίωσης και αργότερα το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου απογείωσαν τη δημοτικότητα και την παραγωγή της εμφιαλωμένης μπύρας στην Ευρώπη και την Αμερική. 

Τώρα πια, την επόμενη φορά που θα ανοίξετε ένα μπουκάλι μπύρας, θα ξέρετε ότι μέσα του κρύβεται μία ενδιαφέρουσα ιστορία. 

Ροζέ κρασί: το μπουκάλι κάνει τη διαφορά

Η δημιουργία χαρακτηριστικής και εύκολα αναγνωρίσιμης συσκευασίας είναι μία από τις βασικές πρακτικές στο σύγχρονο marketing. Στο πλαίσιο του ανταγωνισμού και της αναπτυγμένης αγοράς, μια ξεχωριστή βοηθά το προϊόν να κερδίσει την προσοχή και την εμπιστοσύνη των καταναλωτών. Ολοένα περισσότερες εταιρείες εστιάζουν σήμερα πιο εντατικά στον σχεδιασμό της συσκευασίας των προϊόντων τους, που μπορεί να περιλαμβάνουν αρώματα, οινοπνευματώδη ποτά ή και κρασιά.

Η περίπτωση του ροζέ κρασιού είναι ενδεικτική του πόσο μία προσεκτικά σχεδιασμένη γυάλινη φιάλη μπορεί να συνεισφέρει στην εμπορική προώθηση του προϊόντος. Τα τελευταία χρόνια η κατανάλωση ροζέ κρασιού ανά τον κόσμο παρουσιάζει αύξηση. Αναλυτικά, από το 2002 έως το 2016 παρατηρήθηκε αύξηση 32% στην κατανάλωση ροζέ κρασιού παγκοσμίως και 46% μόνο στη Γαλλία (Rosé Observatory CIVP/FranceAgriMer – Abso Conseil 2017). Σε αυτό βοήθησε εν μέρει η αναβάθμιση στον σχεδιασμό της γυάλινης φιάλης από την αγορά του κρασιού. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι οι κύριοι καταναλωτές ροζέ κρασιού είναι οι γυναίκες, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες ή και σε ειδικές περιστάσεις όπως γιορτές και επέτειοι.

Σε έρευνα του Ινστιτούτου Nielsen το 2015 το 64% των καταναλωτών απάντησε πως είναι πιθανό να αγοράσει ένα νέο προϊόν απλά και μόνο επειδή η συσκευασία τού τράβηξε την προσοχή. Μιλώντας για κρασιά, το 41% δήλωνε πρόθυμο να αγοράσει ένα μπουκάλι κρασί με βάση το design της φιάλης του και πιθανότερο να προτιμήσει ετικέτες που προσφέρουν ξεχωριστά, premium ή limited-edition προϊόντα. Αυτό είναι ένα στοιχείο που όλο και περισσότεροι οινοπαραγωγοί λαμβάνουν σοβαρά υπόψη.

Παράλληλα, μία εντυπωσιακή γυάλινη φιάλη, κατάλληλη για προώθηση μέσω των social media και της τηλεόρασης, μπορεί να οδηγήσει τον καταναλωτή στην αγορά του προϊόντος. Το 2012 η μη-κερδοσκοπική εμπορική ένωση POPAI υποστήριξε ότι περισσότερο από το 70% των καταναλωτών παίρνει την απόφαση να αγοράσει ένα προϊόν την ώρα που βρίσκεται μέσα στο κατάστημα και όχι νωρίτερα. Συνεπώς, η συσκευασία παίζει ρόλο.

Επιστρέφοντας στο παράδειγμα του ροζέ κρασιού, οι παραγωγοί δείχνουν προσοχή και δημιουργικότητα στον σχεδιασμό μιας εντυπωσιακής γυάλινης φιάλης. Πόσο μάλλον όταν το ροζέ έχει ψηφιστεί ως το αγαπημένο είδος κρασιού στη Γαλλία, όπου παράγεται σε μεγαλύτερες ποσότητες και δεν υπόκειται στους ίδιους αυστηρούς κώδικες με τα υπόλοιπα κρασιά.

Εσείς θα αγοράζατε ένα ροζέ κρασί λόγω της εντυπωσιακής του φιάλης;

Μέτρα πρόληψης COVID – 19

Αγαπητοί πελάτες και συνεργάτες,

Στο πλαίσιο της προστασίας των εργαζομένων, των πελατών και των συνεργατών μας από τον κοροναϊό (COVID – 19) και προκειμένου να εναρμονιστούμε με τις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) αλλά και του Υπουργείου Υγείας, με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, η Euroglass λαμβάνει τα εξής μέτρα προστασίας:

-Θα πραγματοποιηθεί προληπτική απολύμανση όλων των χώρων τόσο στα κεντρικά γραφεία όσο και στις εγκαταστάσεις μας στη Σίνδο Θεσσαλονίκης. Για τον σκοπό αυτό, η αποθήκη μας θα παραμείνει κλειστή για φορτώσεις από την Παρασκευή 13 εώς και τη Δευτέρα 16 Μαρτίου.

-Όλοι όσοι εισέρχονται στις εγκαταστάσεις της εταιρείας - εργαζόμενοι, συνεργάτες και επισκέπτες- οφείλουν να απολυμαίνουν υποχρεωτικά τα χέρια τους με αντισηπτικό υγρό που υπάρχει διαθέσιμο στην είσοδο. 

-Παρακαλούμε θερμά όπως ενημερώσετε τους οδηγούς σας να συμμορφώνονται με τις οδηγίες μας για τη χρήση γαντιών και ποδαναριών κατά την άφιξη τους στις εγκαταστάσεις της Euroglass. 

-Σε περίπτωση που κάποιος επισκέπτης αρνηθεί να συνεργαστεί και να ακολουθήσει τα προληπτικά μέτρα προστασίας, θα του απαγορεύεται ρητά η είσοδος. 

-Οι εργαζόμενοι έχουν λάβει σαφείς οδηγίες για τις ενέργειες που πρέπει να κάνουν, σε περίπτωση που νιώσουν αδιαθεσία ή ύποπτα συμπτώματα, ώστε να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του ανθρώπινου δυναμικού και κατ’ επέκταση των πελατών και των συνεργατών της εταιρείας.

Όλα τα ανωτέρω ισχύουν μέχρι νεωτέρας και θα αναθεωρούνται βάσει των εξελίξεων και των ενημερώσεων από τους αρμόδιους φορείς. 

Προτεραιότητα για εμάς παραμένει η υγεία και η ασφάλεια των πελατών και των ανθρώπων μας.

Σας ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας. 


Η ομάδα της Euroglass. 
 

Icewine: εσείς γνωρίζετε το «κρασί του πάγου»;

Ευνοϊκός καιρός, απαιτητική συγκομιδή και ιδιαίτερη δεξιοτεχνία. Αυτές είναι οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για τα λεγόμενα «κρασιά του πάγου», μία ξεχωριστή και σπάνια περίπτωση του είδους που δε συναντάμε συχνά στην ελληνική αγορά. Ωστόσο, η ιστορία και η διαδικασία της παραγωγής τους έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Το «παγόκρασο» προέρχεται από σταφύλια που αφήνονται κρεμασμένα στο αμπέλι για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από τη συνηθισμένη περίοδο συγκομιδής. Τα τσαμπιά στέκονται πάνω στο φυτό για να στεγνώσουν και να αναπτύξουν με τον ερχομό του χειμώνα τα απαραίτητα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά. Οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες καταψύχουν το φυτό συνολικά, μία διαδικασία εξαιρετικά απαραίτητη για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όμως, η αναμονή του παγετού συχνά συνοδεύεται από κινδύνους για τη συγκομιδή. Οι επιδρομές από πουλιά, το σάπισμα των καρπών ή ένας ηπιότερος χειμώνας είναι μερικοί από τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι οινοπαραγωγοί.

Ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος είναι οι μήνες του τρύγου για το «παγόκρασο», με θερμοκρασίες συχνά χαμηλότερες από τους -7 βαθμούς Κελσίου. Η συγκομιδή των σταφυλιών και η μεταφορά τους στο οινοποιείο γίνεται τις βραδινές ώρες ή τις ώρες πριν το ξημέρωμα. Με αυτόν τον τρόπο, εξασφαλίζονται οι χαμηλές θερμοκρασίες και τα σταφύλια δεν κινδυνεύουν να αποψυχθούν. Οι καρποί έπειτα πιέζονται και ο χυμός που συλλέγεται, πλούσιος σε σάκχαρα, αφήνεται να υποστεί αλκοολική ζύμωση.

Αν και η τεχνική της συγκομιδής των σταφυλιών κατά τον πρώτο παγετό του χειμώνα ήταν γνωστή ήδη από τα ρωμαϊκά χρόνια, στη σύγχρονη ιστορία τα πρώτα παγόκρασα εντοπίζονται στη Γερμανία το 1794. Σήμερα, στην Αυστρία, τον Καναδά και τη Γερμανία ένα κρασί ονομάζεται «eiswein» ή «ice wine», δηλαδήκρασί του πάγου»μόνο όταν προέρχεται από σταφύλια που έχουν παγώσει στο αμπέλι με φυσικό τρόπο. Η παραγωγή κρασιού από σταφύλια που έχουν τοποθετηθεί στην κατάψυξη αποτελεί μία διαφορετική τεχνική.

Η τεχνολογική πρόοδος και η υιοθέτηση νέων μεθόδων προφύλαξης της σοδειάς έχουν αυξήσει αισθητά την παραγωγή του είδους μετά το 1960. Παρ’ όλα αυτά, η σύγχρονη ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει ότι μόλις τρεις χώρες μπορούν να παράγουν «κρασί του πάγου»: η Αυστρία, η Γερμανία και το Λουξεμβούργο. Αν και αρκετοί οινοπαραγωγοί στην Αλσατία (Γαλλία) ακολουθούν την ίδια τεχνική, η χώρα δεν αναγνωρίζει τον όρο «παγόκρασο». Μερικά από τα γνωστότερα κρασιά του πάγου συναντώνται στις περιοχές γύρω από τη λίμνη Νοϊζίντλερσε (Neusiedlersee) στην Αυστρία, στην περιοχή Ραϊνγκάου (Rheingau) στη Γερμανία και κατά μήκος των ποταμών Μοσέλα (Moselle), Σαρ (Sarre) και Ρούβερ (Ruwer).

Βέβαια, η παραγωγή του συγκεκριμένου κρασιού είναι εξαιρετικά περιορισμένη και κυμαίνεται από 300 έως 500 λίτρα τον χρόνο. Δημοφιλέστερες ποικιλίες χαρακτηρίζονται οι όψιμες, όπως το Riesling, που οι Γερμανοί χαρακτηρίζουν ως το πλέον ευγενές, αλλά και οι Silvaner, Dornfelder, Grüner Veltliner, Gewürztraminer και Spätburgunder. Ο χυμός που προκύπτει από τα κατεψυγμένα σταφύλια πρέπει να είναι γλυκός, τουλάχιστον 28 brix (16,9% Vol), συμπυκνωμένος και με υψηλή οξύτητα (9-15g/1 τρυγικού οξέος), ούτως ώστε να αντέχει στον χρόνο. Τα παγόκρασα μπορούν να καταναλωθούν φρέσκα, όμως διατηρούν την ποιότητά τους στις γυάλινες φιάλες για πολλά χρόνια μετά το έτος παραγωγής τους.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα έχετε την ευκαιρία, μη διστάσετε να κάνετε τη διαφορά: προτιμήστε ένα ποτήρι παγόκρασο.

Σπιτική μαρμελάδα ρόδι σε γυάλινο βάζο

Σύμβολο καλοτυχίας και υπερτροφή με εξαιρετικά οφέλη για την ανθρώπινη υγεία, το ρόδι έχει την τιμητική του κάθε Πρωτοχρονιά. Το έθιμο με το σπάσιμο του ροδιού μας βοηθά να υποδεχτούμε το νέο έτος με τον καλύτερο τρόπο. Βέβαια, μας αρέσει ακόμα περισσότερο να το απολαμβάνουμε σε αντιοξειδωτικά κοκτέιλ από χυμούς φρούτων, σε πράσινες σαλάτες ως dressing αλλά και σε μαρμελάδα. Η γλυκόξινη γεύση της μαρμελάδας ρόδι θα δώσει στο πρωινό σας την απαραίτητη πινελιά για το ιδανικό ξεκίνημα της ημέρας.

Τι θα χρειαστείτε:

5 φλ. φρέσκο χυμό ρόδι

2 ρόδια κόκκινα καθαρισμένα

2 μήλα ψιλοκομμένα

3 φλ. ζάχαρη κρυσταλλική

Χυμό από μισό λεμόνι

3 γυάλινα βαζάκια των 250ml με μεταλλικό καπάκι (αποστειρωμένα και ζεστά)

Εκτέλεση:

Βάζουμε τα ψιλοκομμένα μήλα σε μία κατσαρόλα μαζί με τη ζάχαρη και τα αφήνουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να γίνουν ένα μείγμα. Προσθέτουμε τον χυμό ρόδι και ανακατεύουμε. Αφήνουμε το μείγμα να βράσει για 15΄ και να πυκνώσει ελαφρά. Προσθέτουμε τα καθαρισμένα ρόδια (προαιρετικά 1 σφηνάκι μαύρο ρούμι) και το λεμόνι και βράζουμε για 5΄ακόμα. Όσο η μαρμελάδα μας είναι ακόμη καυτή, γεμίζουμε με το μείγμα τα αποστειρωμένα γυάλινα βάζα μέχρι το χείλος και τα σφραγίζουμε με το καπάκι τους.

Στρώνουμε ένα πανί στον πάτο μιας μεγάλης κατσαρόλας και τοποθετούμε τα βάζα ανάποδα μέσα στην κατσαρόλα, με το καπάκι να ακουμπά στον πάτο της. Γεμίζουμε με καυτό νερό, μέχρι να σκεπαστούν τα γυάλινα βάζα. Από την ώρα που θα πάρει βράση το νερό, βράζουμε τη μαρμελάδα ρόδι μέσα στα βάζα, για 10΄ σε μέτρια φωτιά. Με προσοχή αφαιρούμε τα καυτά βάζα. Τα αφήνουμε στον πάγκο της κουζίνας αναποδογυρισμένα, μέχρι να κρυώσουν τελείως.

Διατηρούμε τη μαρμελάδα ρόδι σε δροσερό σημείο της κουζίνας ή στο ψυγείο. Από την ώρα που ανοίγουμε ένα γυάλινο βάζο με μαρμελάδα, τη διατηρούμε στο ψυγείο. Η μαρμελάδα ρόδι διατηρείται για αρκετούς μήνες σε δροσερό σημείο, αν παραμείνει κλειστή στο βάζο της.

Καλές Γιορτές!

Η αποθήκη και τα γραφεία μας θα παραμείνουν κλειστά από 24 έως και 1 Ιανουαρίου 2020.

Η ομάδα της Euroglass σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά!

Μπορώ να ανακυκλώσω τα χρωματιστά γυάλινα μπουκάλια;

Είναι αλήθεια ότι γυάλινες συσκευασίες μπορείτε να βρείτε σε μία μεγάλη γκάμα χρωμάτων, όμως μόνο τρία από αυτά θα λέγαμε ότι κυριαρχούν στην ευρωπαϊκή αγορά: το (κλασσικό) διαφανές, το πράσινο και το κεχριμπαρί. Η επιλογή του χρώματος εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, με βασικότερους την αισθητική και την ανθεκτικότητα στην ακτινοβολία UV.

Στο κομμάτι της ανακύκλωσης, βέβαια, το χρωματιστό γυαλί δεν μπορεί να μετατραπεί σε διαφανείς συσκευασίες. Για να βεβαιωθείτε ότι όλα τα είδη γυαλιού μπορούν να ανακυκλωθούν, ο διαχωρισμός των χρωμάτων είναι ένα σημαντικό βήμα, πάντα με βάση τις τοπικές προδιαγραφές παραγωγής και κατανάλωσης. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υφίσταται κάποιος ουσιαστικός περιορισμός για τη μαζική τήξη του γυαλιού, αρκεί αυτό να είναι διαθέσιμο σε επαρκείς ποσότητες. Έτσι, η συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερων γυάλινων συσκευασιών προς ανακύκλωση παραμένει βασική προτεραιότητα.

Ο χρωματικός διαχωρισμός των γυάλινων συσκευασιών μπορεί να γίνει είτε από τους καταναλωτές (διατίθενται διαφορετικοί κάδοι ανακύκλωσης ανά χρώμα μπουκαλιού), είτε εργοστασιακά, μετά τη συλλογή των απορριμμάτων. Τα οπτικά μηχανήματα διαλογής έχουν την ικανότητα να κατανέμουν το γυαλί ανά χρώμα.

Όπως επισημαίνει και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Γυάλινων Συσκευασιών (FEVE), αφού οι γυάλινες συσκευασίες χωριστούν βάσει χρώματος, δεν υπάρχουν περιορισμοί στην ανακύκλωσή τους για να γίνουν καινούρια χρωματιστά μπουκάλια. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, στην Ευρώπη δημιουργούμε εκ νέου χρωματιστές συσκευασίες με περισσότερο από το 90% των γυάλινων απορριμμάτων.

Όλα τα πράσινα, κεχριμπαρί και διάφανα μπουκάλια μπορούν να ανακυκλωθούν αμέτρητες φορές, αφού το γυαλί ως υλικό διατηρεί αναλλοίωτες τις φυσικές και χημικές του ιδιότητες κατά τη διαδικασία της ανακύκλωσης. Οι διάφορες αποχρώσεις των δύο βασικών χρωμάτων (κεχριμπαρί και πράσινο) δε δημιουργούν, επίσης, κανένα πρόβλημα στην ανακύκλωσή τους, γιατί αυτές είναι συνήθως τυποποιημένες. Για παράδειγμα, οι πιο συχνές αποχρώσεις για πράσινα γυάλινα μπουκάλια είναι το Georgia green, το emerald green, το champagne green και το dead-leaf green. Αποχρώσεις εκτός αυτών των προδιαγραφών είναι γενικά σπάνιες, αλλά μπορούν εύκολα να διαλυθούν στη συνολική ανακυκλώσιμη μάζα.

Πηγή: FEVE

Σελίδα 1 από 15       Επόμενο > Εγγραφές ανά σελίδα: