{FooterSocialImage}
Like us on Facebook
Λογότυπο εταιρείας Euroglass και πιστοποιητικού
Σελίδα 1 από 15       Επόμενο > Εγγραφές ανά σελίδα:
Icewine: εσείς γνωρίζετε το «κρασί του πάγου»;

Ευνοϊκός καιρός, απαιτητική συγκομιδή και ιδιαίτερη δεξιοτεχνία. Αυτές είναι οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για τα λεγόμενα «κρασιά του πάγου», μία ξεχωριστή και σπάνια περίπτωση του είδους που δε συναντάμε συχνά στην ελληνική αγορά. Ωστόσο, η ιστορία και η διαδικασία της παραγωγής τους έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Το «παγόκρασο» προέρχεται από σταφύλια που αφήνονται κρεμασμένα στο αμπέλι για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από τη συνηθισμένη περίοδο συγκομιδής. Τα τσαμπιά στέκονται πάνω στο φυτό για να στεγνώσουν και να αναπτύξουν με τον ερχομό του χειμώνα τα απαραίτητα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά. Οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες καταψύχουν το φυτό συνολικά, μία διαδικασία εξαιρετικά απαραίτητη για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όμως, η αναμονή του παγετού συχνά συνοδεύεται από κινδύνους για τη συγκομιδή. Οι επιδρομές από πουλιά, το σάπισμα των καρπών ή ένας ηπιότερος χειμώνας είναι μερικοί από τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι οινοπαραγωγοί.

Ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος είναι οι μήνες του τρύγου για το «παγόκρασο», με θερμοκρασίες συχνά χαμηλότερες από τους -7 βαθμούς Κελσίου. Η συγκομιδή των σταφυλιών και η μεταφορά τους στο οινοποιείο γίνεται τις βραδινές ώρες ή τις ώρες πριν το ξημέρωμα. Με αυτόν τον τρόπο, εξασφαλίζονται οι χαμηλές θερμοκρασίες και τα σταφύλια δεν κινδυνεύουν να αποψυχθούν. Οι καρποί έπειτα πιέζονται και ο χυμός που συλλέγεται, πλούσιος σε σάκχαρα, αφήνεται να υποστεί αλκοολική ζύμωση.

Αν και η τεχνική της συγκομιδής των σταφυλιών κατά τον πρώτο παγετό του χειμώνα ήταν γνωστή ήδη από τα ρωμαϊκά χρόνια, στη σύγχρονη ιστορία τα πρώτα παγόκρασα εντοπίζονται στη Γερμανία το 1794. Σήμερα, στην Αυστρία, τον Καναδά και τη Γερμανία ένα κρασί ονομάζεται «eiswein» ή «ice wine», δηλαδήκρασί του πάγου»μόνο όταν προέρχεται από σταφύλια που έχουν παγώσει στο αμπέλι με φυσικό τρόπο. Η παραγωγή κρασιού από σταφύλια που έχουν τοποθετηθεί στην κατάψυξη αποτελεί μία διαφορετική τεχνική.

Η τεχνολογική πρόοδος και η υιοθέτηση νέων μεθόδων προφύλαξης της σοδειάς έχουν αυξήσει αισθητά την παραγωγή του είδους μετά το 1960. Παρ’ όλα αυτά, η σύγχρονη ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει ότι μόλις τρεις χώρες μπορούν να παράγουν «κρασί του πάγου»: η Αυστρία, η Γερμανία και το Λουξεμβούργο. Αν και αρκετοί οινοπαραγωγοί στην Αλσατία (Γαλλία) ακολουθούν την ίδια τεχνική, η χώρα δεν αναγνωρίζει τον όρο «παγόκρασο». Μερικά από τα γνωστότερα κρασιά του πάγου συναντώνται στις περιοχές γύρω από τη λίμνη Νοϊζίντλερσε (Neusiedlersee) στην Αυστρία, στην περιοχή Ραϊνγκάου (Rheingau) στη Γερμανία και κατά μήκος των ποταμών Μοσέλα (Moselle), Σαρ (Sarre) και Ρούβερ (Ruwer).

Βέβαια, η παραγωγή του συγκεκριμένου κρασιού είναι εξαιρετικά περιορισμένη και κυμαίνεται από 300 έως 500 λίτρα τον χρόνο. Δημοφιλέστερες ποικιλίες χαρακτηρίζονται οι όψιμες, όπως το Riesling, που οι Γερμανοί χαρακτηρίζουν ως το πλέον ευγενές, αλλά και οι Silvaner, Dornfelder, Grüner Veltliner, Gewürztraminer και Spätburgunder. Ο χυμός που προκύπτει από τα κατεψυγμένα σταφύλια πρέπει να είναι γλυκός, τουλάχιστον 28 brix (16,9% Vol), συμπυκνωμένος και με υψηλή οξύτητα (9-15g/1 τρυγικού οξέος), ούτως ώστε να αντέχει στον χρόνο. Τα παγόκρασα μπορούν να καταναλωθούν φρέσκα, όμως διατηρούν την ποιότητά τους στις γυάλινες φιάλες για πολλά χρόνια μετά το έτος παραγωγής τους.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα έχετε την ευκαιρία, μη διστάσετε να κάνετε τη διαφορά: προτιμήστε ένα ποτήρι παγόκρασο.

Σπιτική μαρμελάδα ρόδι σε γυάλινο βάζο

Σύμβολο καλοτυχίας και υπερτροφή με εξαιρετικά οφέλη για την ανθρώπινη υγεία, το ρόδι έχει την τιμητική του κάθε Πρωτοχρονιά. Το έθιμο με το σπάσιμο του ροδιού μας βοηθά να υποδεχτούμε το νέο έτος με τον καλύτερο τρόπο. Βέβαια, μας αρέσει ακόμα περισσότερο να το απολαμβάνουμε σε αντιοξειδωτικά κοκτέιλ από χυμούς φρούτων, σε πράσινες σαλάτες ως dressing αλλά και σε μαρμελάδα. Η γλυκόξινη γεύση της μαρμελάδας ρόδι θα δώσει στο πρωινό σας την απαραίτητη πινελιά για το ιδανικό ξεκίνημα της ημέρας.

Τι θα χρειαστείτε:

5 φλ. φρέσκο χυμό ρόδι

2 ρόδια κόκκινα καθαρισμένα

2 μήλα ψιλοκομμένα

3 φλ. ζάχαρη κρυσταλλική

Χυμό από μισό λεμόνι

3 γυάλινα βαζάκια των 250ml με μεταλλικό καπάκι (αποστειρωμένα και ζεστά)

Εκτέλεση:

Βάζουμε τα ψιλοκομμένα μήλα σε μία κατσαρόλα μαζί με τη ζάχαρη και τα αφήνουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να γίνουν ένα μείγμα. Προσθέτουμε τον χυμό ρόδι και ανακατεύουμε. Αφήνουμε το μείγμα να βράσει για 15΄ και να πυκνώσει ελαφρά. Προσθέτουμε τα καθαρισμένα ρόδια (προαιρετικά 1 σφηνάκι μαύρο ρούμι) και το λεμόνι και βράζουμε για 5΄ακόμα. Όσο η μαρμελάδα μας είναι ακόμη καυτή, γεμίζουμε με το μείγμα τα αποστειρωμένα γυάλινα βάζα μέχρι το χείλος και τα σφραγίζουμε με το καπάκι τους.

Στρώνουμε ένα πανί στον πάτο μιας μεγάλης κατσαρόλας και τοποθετούμε τα βάζα ανάποδα μέσα στην κατσαρόλα, με το καπάκι να ακουμπά στον πάτο της. Γεμίζουμε με καυτό νερό, μέχρι να σκεπαστούν τα γυάλινα βάζα. Από την ώρα που θα πάρει βράση το νερό, βράζουμε τη μαρμελάδα ρόδι μέσα στα βάζα, για 10΄ σε μέτρια φωτιά. Με προσοχή αφαιρούμε τα καυτά βάζα. Τα αφήνουμε στον πάγκο της κουζίνας αναποδογυρισμένα, μέχρι να κρυώσουν τελείως.

Διατηρούμε τη μαρμελάδα ρόδι σε δροσερό σημείο της κουζίνας ή στο ψυγείο. Από την ώρα που ανοίγουμε ένα γυάλινο βάζο με μαρμελάδα, τη διατηρούμε στο ψυγείο. Η μαρμελάδα ρόδι διατηρείται για αρκετούς μήνες σε δροσερό σημείο, αν παραμείνει κλειστή στο βάζο της.

Καλές Γιορτές!

Η αποθήκη και τα γραφεία μας θα παραμείνουν κλειστά από 24 έως και 1 Ιανουαρίου 2020.

Η ομάδα της Euroglass σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά!

Μπορώ να ανακυκλώσω τα χρωματιστά γυάλινα μπουκάλια;

Είναι αλήθεια ότι γυάλινες συσκευασίες μπορείτε να βρείτε σε μία μεγάλη γκάμα χρωμάτων, όμως μόνο τρία από αυτά θα λέγαμε ότι κυριαρχούν στην ευρωπαϊκή αγορά: το (κλασσικό) διαφανές, το πράσινο και το κεχριμπαρί. Η επιλογή του χρώματος εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, με βασικότερους την αισθητική και την ανθεκτικότητα στην ακτινοβολία UV.

Στο κομμάτι της ανακύκλωσης, βέβαια, το χρωματιστό γυαλί δεν μπορεί να μετατραπεί σε διαφανείς συσκευασίες. Για να βεβαιωθείτε ότι όλα τα είδη γυαλιού μπορούν να ανακυκλωθούν, ο διαχωρισμός των χρωμάτων είναι ένα σημαντικό βήμα, πάντα με βάση τις τοπικές προδιαγραφές παραγωγής και κατανάλωσης. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υφίσταται κάποιος ουσιαστικός περιορισμός για τη μαζική τήξη του γυαλιού, αρκεί αυτό να είναι διαθέσιμο σε επαρκείς ποσότητες. Έτσι, η συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερων γυάλινων συσκευασιών προς ανακύκλωση παραμένει βασική προτεραιότητα.

Ο χρωματικός διαχωρισμός των γυάλινων συσκευασιών μπορεί να γίνει είτε από τους καταναλωτές (διατίθενται διαφορετικοί κάδοι ανακύκλωσης ανά χρώμα μπουκαλιού), είτε εργοστασιακά, μετά τη συλλογή των απορριμμάτων. Τα οπτικά μηχανήματα διαλογής έχουν την ικανότητα να κατανέμουν το γυαλί ανά χρώμα.

Όπως επισημαίνει και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Γυάλινων Συσκευασιών (FEVE), αφού οι γυάλινες συσκευασίες χωριστούν βάσει χρώματος, δεν υπάρχουν περιορισμοί στην ανακύκλωσή τους για να γίνουν καινούρια χρωματιστά μπουκάλια. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, στην Ευρώπη δημιουργούμε εκ νέου χρωματιστές συσκευασίες με περισσότερο από το 90% των γυάλινων απορριμμάτων.

Όλα τα πράσινα, κεχριμπαρί και διάφανα μπουκάλια μπορούν να ανακυκλωθούν αμέτρητες φορές, αφού το γυαλί ως υλικό διατηρεί αναλλοίωτες τις φυσικές και χημικές του ιδιότητες κατά τη διαδικασία της ανακύκλωσης. Οι διάφορες αποχρώσεις των δύο βασικών χρωμάτων (κεχριμπαρί και πράσινο) δε δημιουργούν, επίσης, κανένα πρόβλημα στην ανακύκλωσή τους, γιατί αυτές είναι συνήθως τυποποιημένες. Για παράδειγμα, οι πιο συχνές αποχρώσεις για πράσινα γυάλινα μπουκάλια είναι το Georgia green, το emerald green, το champagne green και το dead-leaf green. Αποχρώσεις εκτός αυτών των προδιαγραφών είναι γενικά σπάνιες, αλλά μπορούν εύκολα να διαλυθούν στη συνολική ανακυκλώσιμη μάζα.

Πηγή: FEVE

Πότε ξεκίνησε η ανακύκλωση γυαλιού;

Το ζήτημα της ανακύκλωσης παραμένει επίκαιρο σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες του κόσμου. Συγκεκριμένα, οι συνεχώς αυξανόμενες καταναλωτικές ανάγκες σε συνδυασμό με την 100% ανακυκλώσιμη φύση του γυαλιού θέτουν τα θεμέλια για μια αναδρομή στο παρελθόν. Η αποτελεσματική ανακύκλωση του γυαλιού είναι επίτευγμα που ανήκει μόνο στη σημερινή εποχή;

Παραγωγή γυάλινων αντικειμένων

Σύμφωνα με τις υπάρχουσες ενδείξεις, η παραγωγή γυαλιού φαίνεται πως ξεκίνησε από την Εποχή του Χαλκού. Σε αυτό βοήθησαν οι τεχνολογικές καινοτομίες στη μεταλλουργία, η αυξανόμενη γνώση ορυκτολογίας και οι συνεχής βελτίωση των δεξιοτήτων που είχαν οι τεχνίτες.Τα πρώτα γυάλινα αντικείμενα ήταν μικρά, σφαιρικά και παρόμοια στο μέγεθος και στο χρώμα με τις κεραμικές χάντρες. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως η παραγωγή γυάλινων αντικειμένων παρέμεινε περιορισμένη για πολλούς αιώνες σε απλές μπλε χάντρες και μενταγιόν, τα οποία θύμιζαν αρκετά τα αντικείμενα που φτιάχνονταν από φαγεντιανή.

Επαναδημιουργία γυάλινων αντικειμένων

Εκτός από το μπλε γυαλί, όλα τα υπόλοιπα χρώματα γυαλιού παρήχθησαν κατά τη διάρκεια της μετάβασης από τη Μέση στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού. Ταυτοχρόνως, άρχισαν να παράγονται και τα πρώτα γυάλινα αγγεία με την τεχνική της σύντηξης πολλών διαφορετικών αποχρώσεων. Μέχρι και αυτό το χρονικό σημείο, η παραγωγή γυαλιού φαίνεται πως οριζόταν από την άρχουσα τάξη, καθώς τα εργαστήρια παραγωγής εντοπίζονται σε χώρους ανακτόρων και τα γυάλινα δοχεία λειτουργούσαν κυρίως ως βασιλικά δώρα. Παρόλα αυτά, η διαδικασία επαναδημιουργίας νέων γυάλινων αντικειμένων μέσω της καύσης των παλιών, τοποθετείται ήδη από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού κι έπειτα.

Ανακύκλωση γυαλιού: διαδικασία που μετράει χιλιετίες

Ωστόσο, αυτού του είδους η ανακύκλωση δε βασιζόταν στην οργανωμένη συλλογή γυαλιού. Πολύ περισσότερο εντασσόταν στη λογική της δημιουργίας εκ νέου γυάλινων αντικειμένων από τα ήδη υπάρχοντα που είχαν χάσει την αξία τους. Η διαδικασία της ανακύκλωσης ξεκίνησε να παίρνει μία πιο οργανωμένη μορφή κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Περιόδου. Τότε, ξεκίνησε η συλλογή μη χρησιμοποιούμενων γυάλινων αντικειμένων για τον εξοπλισμό των υαλουργικών εργαστηρίων με σκοπό την καύση και τη δημιουργία νέων. Ο συγκεκριμένος τρόπος ανακύκλωσης φαίνεται πως είναι πιο κοντά στα τωρινά δεδομένα και στο σύστημα ανακύκλωσης που ακολουθείται σήμερα. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Ρωμαίοι δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον στις οικολογικές πτυχές του ζητήματος, οι οποίες ωστόσο ευαισθητοποιούν και παρακινούν τις δράσεις ανακύκλωσης στις σύγχρονες κοινωνίες.

Πηγή: feve.org

Ελαιόλαδο: από την παραγωγή στην κατανάλωση

Η συγκομιδή της ελιάς και η παραγωγή του ελαιόλαδου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης αλλά και της ζωής μας. Ο πράσινος χρυσός, όμως, έχει τη δική του ιστορία που χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πριν. Για τους αρχαίους Έλληνες το ελαιόλαδο ήταν πλούσιο σε θεϊκή δύναμη και υπήρξε το πολύτιμο δώρο ζωής της θεάς Αθηνάς στους Αθηναίους. Φτάνοντας στο σήμερα, διατηρεί ακόμη τη θέση του στην κορυφή της μεσογειακής διατροφής και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Ο μεγάλος θεραπευτής, όπως αποκάλεσε το ελαιόλαδο ο Ιπποκράτης, είναι πλούσιος σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα που έχουν συνδεθεί με τη διατήρηση της υγείας του καρδιαγγειακού συστήματος. Ακόμη, η υψηλή περιεκτικότητά του σε βιταμίνη Ε έχει αντιοξειδωτικές δράσεις και προλαμβάνει τη πρόωρη γήρανση, όπως επίσης και άλλες εκφυλιστικές παθήσεις. Όμως, πως φτάνει στο πιάτο μας χωρίς να χάσει τη θρεπτική του αξία;

Η συγκομιδή

Όπως και στην αρχαιότητα έτσι και σήμερα, η συγκομιδή της ελιάς είναι μια από τις πιο σημαντικές περιόδους του χρόνου και αποτελεί για πολλούς μια οικογενειακή υπόθεση. Παραδοσιακά, το μάζεμα της ελιάς γίνεται με τα χέρια. Έτσι, οι παραγωγοί είναι σίγουροι ότι δεν έχει τραυματιστεί ο καρπός και το δέντρο. Με χτένια, προσεκτικό ράβδισμα και μόνιμα απλωμένα δίχτυα ο καρπός πέφτει από το δέντρο και συγκομίζεται χωρίς φύλλα, χώμα και ξύλα σε κιβώτια με τρύπες, τα οποία εξασφαλίζουν καλό αερισμό και αποφυγή υψηλών θερμοκρασιών. Για τη συγκομιδή περισσότερων δέντρων σε μικρότερο χρονικό διάστημα, χρησιμοποιούνται μηχανικά μέσα κυρίως στις ελαιοποιήσιμες ποικιλίες.

Το ελαιοτριβείο

Μετά το ζύγισμα των ελαιόκαρπων, ακολουθεί μια δεύτερη διαδικασία αποφύλλωσης. Ο διαχωρισμός των φύλλων από τον καρπό γίνεται ώστε να μην επηρεαστεί από τη χλωροφύλλη η τελική ποιότητα του προϊόντος. Έπειτα, ο καρπός μεταφέρεται στο πλυντήριο, όπου εκεί μαζί με τη πλύση απομακρύνονται οι πέτρες και άλλα υπολείμματα. Ο καθαρός πλέον καρπός περνά στη φάση του σπασίματος και της άλεσης. Σε αυτό το σημείο, σημαντικό ρόλο παίζει η θερμοκρασία καθώς χρησιμοποιούνται μηχανικά σφυριά που συνθλίβουν τον καρπό και το πολτοποιημένο μίγμα δεν πρέπει να καεί. Το τελευταίο στάδιο της διαδικασίας είναι οι φυγοκεντριστήρες, από τους οποίους βγαίνει ουσιαστικά το λάδι. Εκεί, αρχικά διαχωρίζεται ο πυρήνας (κουκούτσι) από τον πολτό και στη συνέχεια βγαίνει το μίγμα, το οποίο περιλαμβάνει το λάδι, την ψίχα και το νερό. Από την ψίχα παράγεται το πυρηνέλαιο και το σαπούνι ελιάς, ενώ το λάδι διαχωρίζεται από το νερό, το οποίο αποβάλλεται σε λάκκους δίπλα από το ελαιοτριβείο. Τέλος, το ελαιόλαδο που έχει προκύψει χωρίς καμία χημική επεξεργασία οδηγείται στη μέτρηση της οξύτητάς του.

Η τυποποίηση

Το κλειδί της επιτυχίας στην παραγωγή του ελαιόλαδου, εκτός από την ποιότητα, είναι η διαδικασία της τυποποίησης. Το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο είναι απόλυτα φυσικό και δεν υπόκειται σε καμία περαιτέρω επεξεργασία. Τα υπόλοιπα ελαιόλαδα, ωστόσο, υπόκεινται σε αυστηρούς ελέγχους ευρωπαϊκών προτύπων από τις αρμόδιες αρχές. Η τυποποίηση περιλαμβάνει την εμφιάλωση και την αναφορά στην φιάλη σημαντικών πληροφοριών, όπως είναι η ημερομηνία λήξης και οι λεπτομέρειες σχετικά με το τυποποιητήριο. Η επιλογή της κατάλληλης φιάλης για την ανάδειξη του προϊόντος είναι μία εξίσου σημαντική διαδικασία, η οποία θα πρέπει να πληροί τα υψηλά ποιοτικά κριτήρια. Η γυάλινη συσκευασία είναι μία από τις κορυφαίες επιλογές. Το σκούρο χρώμα της προστατεύει το ελαιόλαδο, εξασφαλίζοντας τη μεγαλύτερη δυνατή διάρκεια ζωής. Το ελκυστικό παρουσιαστικό της την κάνει να ξεχωρίζει στο ράφι. Η φυσική προέλευσή της διατηρεί αναλλοίωτα το χρώμα, το άρωμα και όλα τα θρεπτικά συστατικά του ελαιόλαδου χωρίς να απορρέει χημικά. Με άλλα λόγια, κλείνει μέσα της αυτό που θέλει ο παραγωγός και ζητά ο καταναλωτής.

Πηγές: oliveoiltimes.com, flymetothemoontravel.com, oliveoilsource.com

Συνταγή: σπιτική μαρμελάδα σύκο σε γυάλινο βάζο

Υπάρχει πιο γλυκός και υγιεινός τρόπος για να αποχαιρετήσουμε το καλοκαίρι από το να φτιάξουμε και να απολαύσουμε τη δική μας μαρμελάδα σύκο; Γνωστά και αγαπημένα από την αρχαιότητα, τα σύκα είναι πλούσια σε φυτικές ίνες που βοηθούν την πεπτική λειτουργία, ρίχνουν τα επίπεδα χοληστερίνης και την αρτηριακή πίεση. Η γεύση δένει με το χρώμα και την υφή, δημιουργώντας ένα νόστιμο έδεσμα που συνοδεύει τις καλοκαιρινές αναμνήσεις όλες τις ώρες της ημέρας.

Τι θα χρειαστούμε:

1 κιλό σύκα, ώριμα αλλά όχι μαλακά

2 φλ. ζάχαρη

Χυμό από ½ λεμόνι

Εκτέλεση:

Προτού ξεκινήσουμε, αποστειρώνουμε τα γυάλινα βάζα μας. Ξεπλένουμε τα σύκα, αφαιρούμε τα κοτσάνια και τα κόβουμε σε φέτες. Τις ρίχνουμε σε μια κατσαρόλα μαζί με τη ζάχαρη για περίπου 15 λεπτά. Ανακατεύουμε συχνά με μια ξύλινη κουτάλα μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και τα σύκα να είναι ζουμερά. Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού και το νερό και αφήνουμε το μείγμα να πάρει βράση μέχρι να λιώσει τελείως η ζάχαρη. Σιγοβράζουμε τα σύκα σε μέτρια φωτιά και ανακατεύουμε για περίπου 20 λεπτά. Βεβαιωνόμαστε τα σύκα έχουν μαλακώσει και παίρνουμε με ένα κουτάλι το ζουμί. Οι σταγόνες που θα τρέξουν από το κουτάλι πρέπει να είναι πηχτές και συμπαγείς. Τότε η μαρμελάδα μας είναι έτοιμη. Αφαιρούμε από τη φωτιά και γεμίζουμε τα γυάλινα βάζα όσο η μαρμελάδα είναι ζεστή. Τα γυρνάμε ανάποδα και τα αφήνουμε να κρυώσουν.

Extra tip: για πιο λεία μαρμελάδα πολτοποιούμε τα σύκα στο μπλέντερ.

Πηγή: foodandwine.com

Παραγωγή κρασιού: από το αμπέλι στο ράφι

Ο τρύγος, ίσως η σημαντικότερη στάση στον δρόμο της παραγωγής κρασιού, έχει ήδη ξεκινήσει. Ανάλογα με το σταφύλι, την περιοχή, το κλίμα και το είδος του κρασιού που επιθυμεί ο οινοποιός να παράξει, η διαδικασία της συγκομιδής διαφέρει τόσο σε χρόνο, όσο σε τεχνική και τεχνολογία. Ωστόσο, η παραγωγή κρασιού περιλαμβάνει κάποια βασικά στάδια που συναντώνται στις περισσότερες περιπτώσεις.

Η συγκομιδή

Η χρονική στιγμή του τρύγου της αμπέλου είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς επηρεάζει την ποιότητα του παραγόμενου οίνου. Γενικά, η περίοδος της συγκομιδής είναι τους μήνες Αύγουστο – Σεπτέμβριο, όταν οι ρόγες αποκτήσουν το επιθυμητό χρώμα και άρωμα, όπως επίσης και την κατάλληλη αναλογία σακχάρων και οξέων. Κατά τη διάρκεια του τρύγου τα σταφύλια συλλέγονται με προσοχή, είτε με το χέρι είτε μηχανικά. Στην πρώτη περίπτωση της χειρωνακτικής συγκομιδής, η οποία συναντάται σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, τα ώριμα τσαμπιά κόβονται από το αμπέλι και συγκεντρώνονται σε ειδικά κοφίνια ή βαρέλια. Στην δεύτερη περίπτωση της μηχανικής συγκομιδής, η οποία εντοπίζεται κυρίως σε μεγάλους αμπελώνες, η διαδικασία επιταχύνεται αλλά δεν πραγματοποιείται μια πρώτη οπτική διαλογή.

Το «πάτημα»

Όσα σταφύλια περάσουν στην επόμενη φάση, οδηγούνται σε οινοποιεία και συγκεκριμένα σε ειδικά μηχανήματα πίεσης. Οι σπαστήρες σχίζουν επιδέξια την επιδερμίδα των σταφυλιών, εκθέτοντας το χυμό και τον πολτό, χωρίς όμως να συνθλίβουν τους μίσχους και τους σπόρους που περιέχουν τανίνες. Οι τανίνες είναι υπεύθυνες για τη δομή και την υφή του οίνου. Έτσι, οι μίσχοι μπορούν να αφαιρεθούν πριν ή μετά την σύνθλιψη των σταφυλιών, ανάλογα με τον τύπο του κρασιού που επιθυμεί ο οινοπαραγωγός. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας η εξαγωγή του μούστου από τα σταφύλια γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο, στα πατητήρια. Πρόκειται για μία δεξαμενή στην οποία ρίχνονται τα σταφύλια μετά τον τρύγο. Εκεί, πιέζονται από τους πατητές με γυμνά πόδια και συλλέγεται ο μούστος.

Η ζύμωση

Προτού ξεκινήσει το στάδιο της ωρίμανσης και της παλαίωσης, ο μούστος περνάει από τη διαδικασία της αλκοολικής ζύμωσης, όπου όλα τα σάκχαρα μετατρέπονται σε αλκοόλη. Η ζύμωση του λευκού και ερυθρού οίνου στις κατάλληλες θερμοκρασίες είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη διατήρηση όσο το δυνατόν περισσότερων αρωμάτων στο κρασί που θα παραχθεί. Στην λευκή οινοποίηση η αλκοολική ζύμωση πραγματοποιείται χωρίς τα στέμφυλα, ενώ στην ερυθρή οινοποίηση είναι απαραίτητη η παρουσία των στέμφυλων καθώς αυτά προσδίδουν το χρώμα.

Ωρίμανση & παλαίωση

Η ωρίμανση είναι η παραμονή του κρασιού σε δρύινα βαρέλια ή ανοξείδωτες δεξαμενές (λευκοί οίνοι) και περιλαμβάνει το σύνολο των διεργασιών που γίνονται στο εσωτερικό τους. Η κυριότερη διεργασία είναι η έκθεση του κρασιού στο οξυγόνο, κατά τη διάρκεια της οποίας μειώνονται οι τανίνες και δημιουργείται μία περισσότερο ομαλή και στρόγγυλη γεύση στο κρασί. Ωστόσο, δεν περνάνε όλα τα κρασιά από το στάδιο της ωρίμανσης και της παλαίωσης. Για παράδειγμα, τα λευκά και τα ροζέ, συνήθως καταναλώνονται νωρίς, για να έχουν τη φρεσκάδα των πρωτογενών αρωμάτων και τη γεύση της ποικιλίας. Μετά την ωρίμανση το κρασί εμφιαλώνεται και σε ορισμένες περιπτώσεις ακολουθεί η παλαίωση. Η διαδικασία της παλαίωσης αναφέρεται στον χρόνο που περνάει το κρασί στη γυάλινη φιάλη μέχρι να καταναλωθεί.

Η εμφιάλωση

Εφόσον το κρασί διαθέτει το άρωμα, τη γεύση, την υφή και τη δομή που επιθυμεί ο οινοπαραγωγός ακολουθεί το τελικό στάδιο της εμφιάλωσης. Με κύριο στόχο τη διατήρηση και ανάδειξη του μοναδικού χαρακτήρα του προϊόντος, επιλέγονται οι γυάλινες φιάλες που θα το φιλοξενήσουν για μήνες ή χρόνια και πλένονται με ιδιαίτερη προσοχή. Έπειτα, πραγματοποιείται το γέμισμα και η τοποθέτηση του φελλού, ο οποίος προστατεύει το κρασί από τον ατμοσφαιρικό αέρα και τις αλλοιώσεις που προκαλεί. Οι γυάλινες φιάλες που χρησιμοποιούνται είναι οι διάφανες για τον λευκό οίνο και οι σκούρες πράσινες ή καφέ για τον ερυθρό. Το χρώμα της φιάλης δεν είναι τυχαίο, καθώς οι διάφανες μας δίνουν μία ελκυστική πρώτη ματιά στο περιεχόμενο, ενώ το σκούρο χρώμα των πράσινων φιαλών προστατεύει το κρασί από το φως του ήλιου. Από το αμπέλι μέχρι το ποτήρι και από την πρώτη μέχρι τη τελευταία σταγόνα, οι φυσικές ιδιότητες του γυαλιού διατηρούν αναλλοίωτο το προϊόν, ολοκληρώνοντας έτσι τον γευστικό δρόμο του κρασιού.

Πηγές: winefolly.com, winespectator.com, winemag.com, vinepair.com, wineofgods.com, fnl-guide.com, greekwinefederation.gr

Ενδείξεις ΠΟΠ και ΠΓΕ: Τι λένε για το κρασί σας;

Οι ενδείξεις ΠΟΠ και ΠΓΕ στη γυάλινη φιάλη αντιπροσωπεύουν την κορυφαία ποιότητα κρασιού που προκύπτει από τον συνδυασμό του τόπου, στον οποίο καλλιεργούνται τα αμπέλια, αλλά και των ανθρώπων που τα συντηρούν.

ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης)

Οι περιοχές όπου παράγονται οι οίνοι ΟΠΑΠ (Ονομασία Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας) είναι ουσιαστικά οι αμπελουργικές και οινοποιητικές περιοχές της Ελλάδας. Σε αυτές τις περιοχές έχουν καθοριστεί οι αμπελουργικές ζώνες βάσει των κοινοτήτων, καθώς επίσης και κάποιοι περιορισμοί σχετικά με το υψόμετρο ή τα φυσικά και τεχνητά όριά τους. Με εξαίρεση δύο περιοχών, οι οινικές ποικιλίες που παράγονται καθορίζονται σύμφωνα με τις εγχώριες ποικιλίες σταφυλιών. Ειδικά οι οίνοι ΟΠΑΠ, οι οποίοι φέρουν μία χαρακτηριστική κόκκινη ταινία στον λαιμό της γυάλινης φιάλης, πρέπει να παράγονται από οινοποιεία που βρίσκονται στην αμπελουργική τους ζώνη. Με άλλα λόγια, δεν είναι μόνο τα σταφύλια που πρέπει να βρίσκονται εντός της καθορισμένης αμπελουργικής ζώνης αλλά και τα οινοποιεία που παράγουν τους οίνους ΟΠΑΠ.

Οι οίνοι που ανήκουν στην κατηγορία ΕΟΠ (Ελεγχόμενη Ονομασία Προέλευσης) ανήκουν στους οίνους ΠΟΠ της Ελλάδας και παράγονται επίσης σε ιστορικά και γεωγραφικά καθορισμένες αμπελουργικές περιοχές. Όπως και οι ΟΠΑΠ, έτσι και οι οίνοι ΕΟΠ, πρέπει να καλλιεργούνται και να παράγονται στις ίδιες ζώνες. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, οι οίνοι ΕΟΠ φέρουν μία χαρακτηριστική μπλε ταινία στον λαιμό της γυάλινης φιάλης και πρέπει να πληρούν όλες τις προδιαγραφές ως προς την περιεκτικότητά τους σε σάκχαρα. O χαρακτηρισμός ΟΠΑΠ αφορά ξηρούς και γλυκούς οίνους, ενώ ο χαρακτηρισμός ΟΠΕ αφορά αποκλειστικά γλυκούς οίνους.

Συνολικά, οι οίνοι ΠΟΠ υποχρεούνται να αναφέρουν συγκεκριμένες πληροφορίες στην ετικέτα τους. Αυτές είναι ο χρόνος παλαίωσης (οξείδωση σε δρύινα βαρέλια και ζύμωση στη γυάλινη φιάλη) καθώς επίσης και λεπτομέρειες για την αμπελουργική ζώνη στην οποία παράγονται.

Οι οίνοι ΠΟΠ της Ελλάδας είναι: ΠΟΠ Αγχίαλος, ΠΟΠ Αμύνταιο, ΠΟΠ Αρχάνες, ΠΟΠ Γουμένισσα, ΠΟΠ Δαφνές, ΠΟΠ Ζίτσα, ΠΟΠ Λήμνος, ΠΟΠ Μαντίνεια, ΠΟΠ Μαυροδάφνη Κεφαλλονιάς, ΠΟΠ Μαυροδάφνη Πατρών, ΠΟΠ Μεσενικόλα, ΠΟΠ Μονεμβασία-Malvasia, ΠΟΠ Μοσχάτος Κεφαλλονιάς, ΠΟΠ Μοσχάτος Λήμνου, ΠΟΠ Μοσχάτος Πατρών, ΠΟΠ Μοσχάτος Ρίου Πατρών, ΠΟΠ Μοσχάτος Ρόδου, ΠΟΠ Νάουσα, ΠΟΠ Νεμέα, ΠΟΠ Πάρος, ΠΟΠ Πάτρα, ΠΟΠ Πεζά, ΠΟΠ Πλαγιές Μελίτωνα, ΠΟΠ Ραψάνη, ΠΟΠ Ρόδος, ΠΟΠ Ρομπόλα, ΠΟΠ Σάμος, ΠΟΠ Σαντορίνη και ΠΟΠ Σητεία.

ΠΓΕ (Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη)

Στην κατηγορία των οίνων ΠΓΕ περιλαμβάνονται οι «Τοπικοί Οίνοι» και οι «Οίνοι Ονομασίας κατά Παράδοση». Τόσο στην Ελληνική όσο και στην Ευρωπαϊκή νομοθεσία έχει καθοριστεί ότι τα επιτραπέζια κρασιά, που γίνονται ολοένα και περισσότερο δημοφιλή, ανήκουν στην κατηγορία των τοπικών οίνων. Η εισαγωγή της ένδειξης ΠΓΕ στην Ελλάδα είχε ως στόχο την ενίσχυση και τη διάδοση της ποιότητας και της αυθεντικότητας ορισμένων γεωγραφικών περιοχών. Κατά αυτό τον τρόπο, η ένδειξη ΠΓΕ χαρακτηρίζει τους οίνους, των οποίων η ποιότητα, η φήμη ή κάποιο άλλο χαρακτηριστικό προέρχεται από μία συγκεκριμένη περιοχή. Ωστόσο, και σε αυτή την περίπτωση, υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις που πρέπει να τηρούνται. Η βασικότερη από αυτές είναι ότι τουλάχιστον ένα από τα στάδια παραγωγής των οίνων ΠΓΕ πρέπει να πραγματοποιείται σε μία καθορισμένη γεωγραφική περιοχή. Ανάλογα με το γεωγραφικό εύρος της περιοχής, οι οίνοι ΠΓΕ χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

ΠΓΕ Περιφερειών (ΠΓΕ Αιγαίο, ΠΓΕ Ήπειρος, ΠΓΕ Θεσσαλία, ΠΓΕ Θράκη, ΠΓΕ Κρήτη, ΠΓΕ Μακεδονία, ΠΓΕ Πελοπόννησος και ΠΓΕ Στερεά Ελλάδα)

ΠΓΕ Νομών (37 οίνοι)

ΠΓΕ Περιοχών (58 οίνοι)

Πηγές: greekwineinsider.com, winesofgreece.org, thegreekwineexperience.com, uncommoneurope.eu, newwinesofgreece.com

Σελίδα 1 από 15       Επόμενο > Εγγραφές ανά σελίδα: